Deze week stond in het teken van menselijk contact hebben. Verbinding voelen. En wat er gebeurt als je dat moet missen. Allereerst kwam ik een mooi stukje tekst tegen wat ik zal proberen te vertalen en in een Nederlandse context te zetten. Ik begrijp heel goed wat die man bedoelde.

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen

Het verhaaltje ging over een oude vader en een zoon. Hij probeert zijn vader te overtuigen van het nut van internetbankieren.

'Pap, zullen we internetbankieren activeren voor je?' Vader kijkt hem aan en vraagt 'waarom zou ik dat doen jongen?' 'Nou dan hoef je niet meer telkens naar de geldautomaat en de bank als je iets wilt regelen m.b.t. je bankzaken. Je kan online je boodschappen bestellen en het leven wordt een stuk makkelijker voor je.' De oudere man kijkt hem vragend aan en zegt 'als ik dat doe, hoef ik dan het huis niet meer uit?' De zoon reageert enthousiast 'ja precies pap, je hoeft nergens meer heen. De boodschappen worden thuisbezorgd, je kan bij Bol.com, CoolBlue of bij allerlei andere winkels online bestellen wat je nodig hebt en ze komen het gewoon thuisbrengen!'

De oude man dacht even na en zei 'toen ik vandaag naar de bank ging kwam ik vier mensen tegen waar ik een gezellig praatje mee heb staan maken. De bankmedewerker kent me inmiddels en is aardig voor me. Je weet dat ik alleen ben en ik heb genoeg tijd om er zelf naar toe te gaan. Het is voor mij belangrijk om mensen te spreken en te zien overdag.

Toen je moeder twee jaar geleden ziek werd, leefden de groenteman en de slager met ons mee en vroegen naar haar als ik er kwam. Toen ze een keer gevallen was, wisten ze haar te helpen en namen ze haar mee om haar te troosten. Ze wisten waar we woonden en zo kwam ze weer veilig thuis. En toen ze stierf leefden alle mensen uit de straat en de mensen in onze wijk met ons mee omdat we elkaar kennen.

Zou ik die menselijke 'aanraking' en verbinding hebben als ik alles online zou laten komen? Waarom zou ik dat willen? Ik moet dan met een computer communiceren want daar word ik toe gedwongen. Je spreekt of ziet niemand meer, komt er niet mee buiten en er is niemand meer die mij kent of met mij begaan is. Ik ken graag de persoon met wie ik te maken heb en niet alleen de 'verkoper'. Kunnen ze dat online ook leveren?' 



De menselijke maat
De moraal van het verhaal is dat technologie en apparaten niet hetzelfde zijn als warm menselijk contact en dat zij dit ook niet goed kunnen vervangen. Iets soortgelijks ervaarde ikzelf van de week toen ik door galstenen op de acute hulp van het ziekenhuis terecht kwam. Eerst op mijn vakantie adres en later bij thuiskomst nog een keer maar dan in Breda. Het was voor mij een les in verbinding voelen en wat het doet als je het moet missen.

Allerlei apparaten op en aan je
Eerst moest ik naar een Luxemburgs ziekenhuis. Door de strenge Coronamaatregelen daar mocht mijn man niet mee naar binnen terwijl ik erg veel pijn had en me beroerd voelde. Ik zelf moest een mondkapje op en werd langs diverse mensen geleid alwaar ik mijn verhaal moest doen in het Duits respectievelijk het Frans. Een assistent richtte een rood oplichtend temperatuurpistool op mijn voorhoofd terwijl ik in mijn beste Duits probeerde uit te leggen wat er aan de hand. Knijper aan mijn vinger, bloeddruk band om mijn arm. Alles gaat snel en efficiënt. Ik zit met een nummertje op mijn schoot te wachten tot het scoreboard mijn nummer oproept en vertelt bij welke kamer ik moet zijn.

Je taal niet spreken en er alleen voor staan
Ondertussen app ik mijn man die in de bloedhitte buiten in zijn auto op mij zit te wachten. Eenmaal bij een arts gekomen na 10 minuten, leg ik nogmaals mijn problemen uit. Ze leggen meteen een infuus aan met Buscopan en volgens mij (wat ik kon lezen) Ketamine. Er wordt bloed afgenomen en ik word in een rolstoel op de gang gezet met mijn infuuszakken in afwachting van de uitslagen van de bloedtest. Omdat de arts alleen Frans sprak (ze kwam van een Frans ziekenhuis) moest ik het in het Frans uitleggen. Best wel een dingetje. De arts was wel heel voortvarend wat ik wel prettig vond. Ze legde alles goed uit, vertelde me haar plan (indien nodig zelfs opereren) en diverse verplegers vroegen me in het uur dat ik zat te wachten regelmatig hoe het met me ging en of ik me al beter voelde. Gelukkig werkte dat infuus geweldig want binnen 10 minuten had ik geen pijn meer. 

Je niet begrepen of serieus genomen voelen
Na een uur door naar een CT scan. Gelukkig kon dat daar. Er werd gelijk doorgepakt. Het duurde wel even maar dan heb je ook wat. Daar kwam de diagnose 'galstenen'. De galblaas moet er uit. Wanneer ik vertrok? Ja eh.. morgen! Het liefst had ze me gehouden en meteen geopereerd wat me wel wat overviel maar ik begreep de urgentie. Met een heleboel medicatie ging ik terug naar ons pension. De pijn bleef weg die dag.. maar kwam weer even hard terug de volgende ochtend. Gauw maar gepakt en vroeger dan gepland op Breda aan gegaan. A ride from hell.. drie uur lang pijn en aanvallen gehad. Net voorbij Antwerpen het Bredase Amphia gebeld. Ja ik kon terecht bij de huisartsenpost gelukkig. Echter ondanks het doktersverslag, een CD van de CT scan en het advies voor operatie werd ik met pijnstilling weer naar huis gestuurd. Ik was misselijk, duizelig en kon nauwelijks nog eten. Ik voelde me totaal onbegrepen en niet serieus genomen.

Wel of geen mondkapje?
De volgende ochtend kleurde mijn urine oranjebruin en ik zal je verdere details besparen. Mijn eigen huisarts gebeld waar ik door de HAP naar toe was verwezen. Die nam me gelukkig wel meer serieus en regelde binnen 10 minuten een acute opname. Ik baalde dat dit niet gisteren was gedaan, ik voelde mezelf hard achteruit gaan en ik had nauwelijks nog kracht om een stukje te lopen terwijl ik een paar dagen geleden nog een 11 km lange kanotocht had gedaan. Gelukkig mocht mijn man deze keer wel mee het ziekenhuis in en hoefden we geen mondkapjes op wat ons wel verbaasden gezien dat je geen onderzoek of handelingen kan doen zonder in die anderhalve meter zone te komen. Ook ziekenhuispersoneel droeg geen mondkapjes. Ik vond dat wel een beetje eng gezien de hoeveelheid mensen die zij op een dag spreken, aanraken etc.

Lange eenzame uren wachten
Het resulteerde in 4 dagen opname met allerlei nieuwe onderzoeken. Inmiddels was het gaan ontsteken, waren bloedwaarden de verkeerde kant uit aan het gaan en kon de hele galblaas nu niet meteen verwijderd meer worden door deze complicaties. Eerst moest er nagekeken worden of er stenen klem zaten (ja die zat er) en die moest er uit gehaald worden. Dagenlang mocht er maar 1 persoon op bezoek komen vanwege Corona. De uren duren lang in zo'n ziekenhuis als je verder niemand spreekt of ziet behalve zusters en verzorgers die nauwelijks tijd voor een praatje hebben omdat ze alweer naar de volgende kamer moeten. Temperatuur, bloeddruk, zuurstofgehalte.. bloedprikken, nog een keer bloedprikken en weer wachten.. onderzoek, wachten.. eenzaam, alleen op je kamer.

Een tablet als troostmiddel
Ik heb me zelden zo eenzaam gevoeld als de afgelopen dagen daar. De technologie is reuze, ze zijn er efficiënt bezig maar ik voelde me niet verbonden. Ik was voor mijn gevoel vaak niet meer dan een nummer, een bloedwaarde, een galblaas probleem. De tablet die ik gekregen had was mijn enige vermaak en ik bestelde er mijn eten op wat dan gebracht werd. Jammer genoeg moest ik heel vaak uren lang nuchter blijven voor mogelijk nog een onderzoek waardoor ook die onderbreking wegviel. Er kwam nauwelijks iemand vertellen wat er nou aan de hand was en wat de planning was. Dit bleek later niet goed gegaan te zijn en daarvoor werden excuses aangeboden. 

Over 4 weken mag ik nog een keer.. hopelijk ben ik dan echt geholpen met mijn al langdurige klachten.

 

0
0
0
s2sdefault