Het moest er toch eens van komen. Je kan niet elke keer je cliënten een gezonde leefstijl voorhouden en zelf niet verder komen dan een dagelijkse wandeling met de hond, vond ik. Het werd tijd om weer eens ouderwets "te gaan sporten".  Dat valt nog niet mee... zeker niet als je al een tijdje niet zoveel meer gedaan hebt.

Bewegen helpt bij psychische klachten

Bewegen is goed voor je. Het is gezond voor je lijf maar ook voor je psyche. Het helpt stress te verlagen en je gedachten te verzetten. Daarbij maak je bij het bewegen gelukshormoontjes aan die endorfinen heten. Bewegen is dan ook iets wat ik regelmatig ter sprake breng bij gesprekken over angst, stress en depressieve klachten. Echter om zomaar te bewegen zonder doel of zingeving, dat is lastig. Daar moet je dan wel een beetje een reden voor hebben. Als counselor weet ik als geen ander dat motivatie vooral uit twee dingen te halen is: 

1. Je wilt pijn voorkomen
2. Je wilt plezier vermeerderen

De eigen ervaring
Nou betekende sporten voor mij meestal "pijn lijden". Een gebrek aan conditie is een negatieve vicieuze cirkel waar je vaak maar moeilijk uit kan komen en in mijn geval gaat dat in combinatie met overgewicht, vanwege een voorkeur voor een -plezier vermeerderende- bourgondische levensstijl. Je wordt op die manier makkelijk te zwaar, draagt weliswaar wat extra gewicht mee maar dat helpt niet mee om meer calorietjes te verbranden. Mijn lijf is de jongste niet meer en ik ben nooit erg goed in sporten geweest, wat ook al niet erg motiveert dus ik ging op zoek naar een -plezier vermeerderende- sportmethode. Er moet toch iets zijn wat ik wel leuk vind en wat de pijn die ik er mee zal krijgen, wat kan verzachten?

Wat vind ik leuk?
Het eerste zelfonderzoek resulteerde in een bescheiden lijstje van beweeg dingen die ik leuk vond. Dansen vind ik wel leuk maar dan niet in zo'n sportzaaltje met van die jonge blommen die veel slanker zijn, die veel meer conditie hebben en die bovendien vaak ook nog gemiddeld 20 jaar of meer jonger zijn, dan ik. Dat voelt niet prettig, vooral niet als er overal van die spiegels zijn waar je voortdurend geconfronteerd wordt met je eigen onhandig gestuntel als je probeert het Zumba dansen onder de knie te krijgen. Ondoenlijk voor mij. Het ging te snel, er was te weinig begeleiding en er werd min of meer van je verwacht dat je 'wel even mee kan doen'. Niet dus... 

Andere dansvormen zoals stijldansen, tja... daar heb je er twee voor nodig en mijn echtgenoot vond een paar danscursussen in het verleden wel genoeg en ik denk niet dat ik hem weer mee krijg. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het hem niet heb gevraagd maar ik geloof het niet.

Body Balance, Yoga of Tai Chi waren wel aardig maar ik moet toegeven dat na een keer of 15 telkens dezelfde oefeningen doen, het voor mij toch behoorlijk saai ging worden. Mijn evenwichtsgevoel liet me na 15 keer op een been staan, nog regelmatig in de steek en dat maakte het er niet leuker op. Er zat te weinig afwisseling in en ik vond het een erg solitair gebeuren. Iedereen die heel hard met zichzelf bezig is op zo'n matje en dan weer naar huis gaat.  

Te nat, te droog en te koud
Zwemmen leek me wel wat maar ik heb een hekel aan koud water. Ik vind de watertemperatuur in de meeste zwembaden niet erg aangenaam en het kost me een kwartier om daar een beetje prettig gevoel bij te krijgen. Als ik er dan weer uit moet om me te gaan aankleden, kost me dat weer een kwartier kou lijden, dus nee.. doe maar niet. Al dat natte haar telkens föhnen is ook zo maar wat en ik krijg vreselijke jeuk van al dat chloorwater, als ik opgedroogd ben en er een gortdroge huid aan over houd. Kortom ik zag er veel nadelen in die niet opwogen tegen het zwemmen zelf. 

Oude liefde roest niet
Uiteindelijk kwam ik er op uit dat ik het liefste weer een oude liefde wilde oppakken. Als puber heb ik jaren paardgereden en alles wat met dieren gaat, heeft sowieso mijn warme voorkeur. Het geeft een extra dimensie aan mijn plezier beleving en maakt eventuele spierpijn en conditiegebrek wat dragelijker. Onze hond trainen vond ik erg leuk om te doen maar zij bewoog dan meer dan ik en paardrijden is dan toch net iets intensiever. Het is nog wel even pijn lijden want mijn been, rug, buik en andere spieren zijn het niet meer zo gewend om stevig in het zadel te blijven zitten bij het draven en galopperen. Gelukkig heeft Jasper(ina), de Haflinger wel geduld met mij en voelt ze prima aan wat ik wel kan en beter nog even niet kan doen. Ze is heel vriendelijk en rustig en dat doet me goed. Daarbij borstel ik haar eerst goed uit en dan nog het opzadelen voordat ik kan rijden. Daarna weer afzadelen en haar in de wei loslaten dus het is meer dan alleen maar wat rondjes in de bak doen. Ik verheug me op mooie buitenritten als ik dadelijk weer wat van "skills" terug heb en het wat warmer en beter weer wordt. Wat dat betreft ben ik mooi op tijd begonnen.

Mocht het niet lukken met het paardrijden dan lijkt me high tech sporten nog wel wat. Ik heb altijd al willen vliegen maar dat zal niet zo snel gebeuren schat ik zo in, tenminste niet zelfstandig zonder vliegtuig ofzo. Zo'n virtuele vlucht waarbij ik dan mijn benodigde beweging krijg en gelijk mijn oefeningen doe, verpakt in een game, dat lijkt me wel gaaf. Planking maar dan anders. Ik zal nog even geduld moeten hebben voordat ze dat in Breda aanbiedencool

 

0
0
0
s2sdefault