Genieten van de stilte in je hoofd na doorgemaakt trauma. Mensen helpen met PTSS. Het is dankbaar werk. 

Nederland telt steeds meer vluchtelingen. Vluchtelingen die de meest afschuwelijke dingen doorgemaakt hebben in hun thuisland. Ze verlaten, noodgedwongen, familie, huis en haard om elders veilig te zijn. Wij kunnen ons dat bijna niet voorstellen, hoe dat is als je dit meemaakt. 

Het verlangen naar rust en vrede

Mijn voorstellingsvermogen als therapeut wordt meegenomen op een gruwelijke reis om te leren hoe dat is.. zo'n oorlog. Als iemand zich aanmeldt met oorlogstrauma om te helpen met stress klachten, angst en paniekgevoelens, dan krijg je er als therapeut mee te maken. Er komt iemand die al jaren worstelt met de beelden, de verschrikkingen van een oorlog, die zich vastgezet hebben in iemands hoofd. Waarbij die oorlog nooit gestopt is ondanks dat die persoon veilig in Nederland woont. Iemand die nacht na nacht in nachtmerries die oorlog herbeleeft.

Het is als therapeut toch andere koek dan een spinnenfobie, als je tijdens gesprekken en EMDR sessies met de heftigheid van een oorlog geconfronteerd wordt. Of het nou een oude oorlog was of een hele recente zoals die van de mensen die onlangs uit Syrië kwamen. Ik word deelgenoot gemaakt van oorlogsherinneringen, van hoe broers of zussen gewond raken, hoe iemand verkracht wordt of wordt gemarteld. Hoe iemand zijn moeder of vader verloor, met alle gruwelijke details die daarbij in het geheugen glashelder bewaard zijn gebleven. Huizen die in puin worden geschoten, explosies, granaten. Vernederingen, intimidatie, verlies, pijn. Verwondingen, amputaties, verschrikkingen en vooral de voortdurende angst die deze mensen meemaken. Je nooit veilig voelen, niet weten of die dierbare andere ook veilig is?

Je ouder, partner of kind verliezen
Hoe ouders vol wanhoop gescheiden worden van hun kinderen in vluchtelingenkampen, niet wetende of hun kinderen daar veilig zijn. Zonen die bij hun moeders worden weggehaald. Zelf niet meer weten of een geliefde die zojuist wordt meegenomen door een soldaat, nog wel veilig terug komt? Vluchten in de nacht, het in je broek doen van angst. De kou, de lange barre looptocht, de uitputting. Alleen de sterke mensen die het halen. Ik ervaar bijna, net als mijn cliënten, de kogels die fluiten, het afweergeschut wat salvo's vuurt, het oplichten van de hemel, de oranje gloed van vuur en de stank van dikke rook en verbranding die continu om hen heen is. Die lucht die je bijna niet meer uit je neus krijgt.

Ik zie met hen de beelden die ze me beschrijven van militairen die een dorp onder vuur nemen, brandende huizen, stromen vluchtende mensen, gewond, beroofd van alles wat ze hadden opgebouwd .. hun huis, werk, land en familie. Alles wat ooit veilig en vertrouwd was is weg.. vernietigd, verwoest en ze hebben het zelf ternauwernood overleefd. Schuilen, onderduiken, je paspoort niet verliezen. Alleen ingenaaide dierbare spullen en kleding bij je hebben als enige bezit. Dit is de rauwe werkelijkheid van oorlogsslachtoffers. Van vluchtelingen die mij hun verhaal deden. Ik werd getuige van wat oorlog met iemand doet en hoe verwoestend en verscheurend het is als je dat meemaakt. Dat je er jarenlang onder kan lijden omdat de oorlog in je hoofd maar nooit ophoudt. 

En toen werd het stil
Maar gisteren werd het stil. Gisteren gebeurde het mooiste moment voor een cliënt met oorlogstrauma. Het werd stil in het hoofd. Geen kogels meer die fluiten, geen schreeuwende mensen meer, geen paniek en geen angst maar diepe rust, stilte.. een licht gevoel zelfs. Licht als in een zware last die afgevallen is maar ook licht als in de duisternis is verdreven. Na een zoveelste EMDR waarbij ik de nieuwere technieken van EMDR 2.0 inzette door ritmische taps en gekleurde lichtjes, kon het geschreeuw tot zwijgen gebracht worden, vielen de 'kanonnen' stil.. doofde het vuur en de trok de smerige rook op.

Mijn cliënt stuurt mij vandaag een filmpje waarbij er gelopen wordt in een mooi natuurgebied, genietend van de stilte. "Stilte in de prachtige natuur, stilte in mijn hoofd.. dankzij de lichtjes.. ik ben zo blij.. geen schieten meer.. " 

Een nieuwe lente en eindelijk is er vrede...

0
0
0
s2sdefault