Het komt zo vaak voor. Mensen die psychische klachten hebben, voelen zich vaak niet gezien of gehoord. Dat is zo pijnlijk...

Of ik nou relatietherapie geef of individuele consulten doe, het komt vaak naar voren. "Ik voel me niet gezien of gehoord" of "ik voel me niet serieus genomen in wat ik voel en ervaar". "Je kan nog beter een fysieke beperking hebben dan een psychische ziekte want als niemand het aan je kan zien, dan is er doorgaans weinig begrip. Het is voor een buitenstaander ook moeilijk om te begrijpen wat psychische problemen met iemand doen. 

Vooral mensen met een depressie of trauma, krijgen vaak te horen "ach joh, je hebt het nu toch goed, kijk daar nou maar naar.. je moet niet naar het verleden kijken" of in het ergste geval gaat het grover verbaal geweld "stel je niet zo aan.. je hebt het nou toch hartstikke goed? Wat zeur je nou?" Dat iemand zich suïcidaal voelt en er serieus over nadenkt om volgende week van een flat te springen, die al jaren geleden is daar speciaal voor is uitgezocht, komt niet binnen bij de ander. Dat het een serieus probleem is. Dat het niet iets is van aanstellerij.


Per jaar gaan er meer mensen dood aan zelfmoord dan aan moord!

Al lijkt het dat moorden vaker voorkomen dan zelfmoorden omdat er moorden uitgebreid in de media komen en alle aandacht krijgen. Daardoor ontstaat er een vertekend beeld van hoe vaak iemand overlijdt door suïcide (zelfmoord). Toch is het een veelvoorkomende dodelijke ziekte! Net zo dodelijk als kanker. Laatst vertelde iemand dat ze een collega met borstkanker had die diverse malen een bos bloemen van haar baas kreeg en heel veel kaartjes en sterkte wensen. Ben je echter depressief en vecht je tegen dat donkere, sombere alles vernietigende gevoel van dat het nooit meer goed gaat komen, dan mag je blij zijn als je een bos bloemen krijgt. Vaak is daar minder begrip, empathie of medeleven voor. 

Je kan beter in een rolstoel zitten
Als je in een rolstoel zit of je hebt zichtbaar een arm in het gips of je mist je haar vanwege de chemo, dan kan je rekenen op een begripvol gesprek met anderen die je leed begrijpen. Die zich in je in kunnen leven en ondertussen blij zijn dat zij het niet hebben. Bij psychische klachten zie je niets. Iemand lijkt gezond, oogt fit en vrolijk terwijl er ondertussen toch groot lijden plaats vindt. Iemand vindt het dan vaak al extra moeilijk om te vertellen dat het slechts een sociaal wenselijk masker is. Dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat. Daarbij willen mensen met een depressie anderen er liever niet mee belasten want ze voelen zich al zo waardeloos of schuldig over dat ze zich zo voelen. Mensen met trauma kunnen er vaak niet eens over praten, zo heftig is het wat ze hebben meegemaakt dat ze het nauwelijks onder woorden krijgen.

Steun en empathie
En toch hebben deze mensen ook begrip, steun en empathie nodig. Juist zij! Iemand die een arm om hen heen slaat en zegt "ik ben er voor je, vertel het maar.., ik hou van je 'no matter what". Iemand die ze even een kaartje stuurt, een hart onder de riem steekt, een bosje bloemen meeneemt of een kaarsje voor ze opsteekt. Je hoeft geen therapeut te zijn om het ietsje lichter te maken en je kan iemand ook helpen om de juiste hulp te zoeken. 

Bekijk hieronder de indringende documentaire van Elena Lindemans over haar moeders zelfmoord; Moeders springen niet van flats.

0
0
0
s2sdefault