Ik lees een posting op Linkedin van een collega psycholoog die in de reguliere GGZ werkt. We hebben veel gemeen, hij en ik, ook al werk ik als psychosociaal therapeut vanuit de alternatieve geneeswijzen. What's in a name. In principe doen we hetzelfde. We willen mensen met psychische problemen beter maken, gelukkiger.... of toch niet?

Ben jij een gelukszoeker?

De titel ging over gelukszoekers. Eerst dacht ik nog dat hij het over bootvluchtelingen uit Afrika had maar het gaat over GZ patiënten. Hij vertelt in zijn betoog dat de GGZ niet bedoeld is/was om mensen gelukkiger te maken. Dat een hulpverlener niet het idee moet hebben dat hij mensen gelukkig moet maken. Dat de GGZ bedoeld is om je te helpen als je last hebt van psychische ziekten en stoornissen ook al zijn veel mensen en huisartsen een andere mening toegedaan. Het is een dilemma in de GGZ aan het worden mede door dingen als marktwerking of winstbejag. Maak je mensen beter of gelukkiger? In de GGZ zou je niet moeten rekenen op een gelukkiger gevoel na je behandeling. Daar is de behandeling niet voor bedoeld, betoogt mijn GGZ collega. Het kan zelfs zijn dat je na je behandeling je nog even ongelukkig voelt als daarvoor, zolang het maar beter met je gaat en je goed kan functioneren.

Gezond maken of gelukkig maken?
Het zet mij aan het denken... ergens is het inspirerend wat mijn reguliere GZ collega schrijft. Ik ga in mijn gedachten een heel rijtje cliënten en trajecten af en reflecteer op mijzelf als psychosociaal therapeut. Maak ik mensen alleen maar beter of maak ik ze ook gelukkiger? Vind ik van mezelf als hulpverlener dat ik ze gelukkiger zou moeten maken? Is dat mijn taak? Hoort dat bij mijn 'functie omschrijving' als therapeut? Is dat wat ik doe? Wil ik dat zelf ook graag of is beter maken voldoende? Gaat het enkel om iemand gezond denken aan te leren en verder niet? 

Wat maakt dat je een psychisch probleem ervaart?
Ik kom al snel tot conclusie dat ik beter maken belangrijk vind want dat is mijn vak. Ik vind ook dat ik iemand de tools en handvatten wil bieden om gelukkiger in het leven te staan of meer geluk te ervaren in hun relatie (relatietherapie vind ik daar echt wel een voorbeeld van). Dat is zeker ook een onderdeel van mijn 'taakomschrijving', zo concludeer ik. Is dat dan misschien het verschil tussen reguliere GZ zorg en alternatieve psychosociale zorg? Ik werk immers niet met de DSM classificaties in de alternatieve zorg. Voor ons is dat minder relevant omdat we meer af gaan op het verhaal van een cliënt. Wat heeft iemand meegemaakt? In welke situatie leeft iemand en wat draagt dit bij tot het ervaren probleem? Waarom doet iemand wat hij of zij doet en welk denken en gevoel ging daaraan vooraf? Hoe komt het dat iemand zich ongelukkig of gestrest voelt? Dat zijn wel heel belangrijke vragen voor een counselor. We denken niet in termen van ziek zijn maar in termen van gezond zijn en een tijdelijk probleem hebben waardoor je je nu niet goed voelt met hoe het met je gaat. Dus een goed gevoel hoort daar zeker bij. De bedoeling is dat je met een beter gevoel weggaat na een traject, dat kan je toch wel een geluksgevoel noemen...?

Zijn we niet allemaal gelukszoekers?
Mijn cliënten vinden een geluksgevoel hebben belangrijk. Dat gaat gepaard met de nodige relativeringen als dat je niet alleen maar gelukkig kan zijn. Dat het leven ups and downs kent en dat je geluk pas echt kan ervaren als je je ook wel eens ongelukkig voelt. Dat is net zoiets als dankbaar zijn. Je wordt pas dankbaar voor een gezond lichaam als je ziek bent of dankbaar voor een land waar je in vrede leeft als je elders meemaakt dat het oorlog is. Uiteindelijk zijn we allemaal gelukszoekers. We willen ons gelukkig voelen, tevreden en doen wat we leuk vinden en daarvan kunnen genieten. Zo bijzonder veel gevraagd is dat toch niet? Alleen maar leven om te overleven is ook zomaar wat. Of alleen leven om te werken.. dat maakt je ook niet gelukkiger enkel meer gestrest of depressief. We willen het liefst ons gelukkig voelen met wat we doen. Dat het goed voelt.

Wanneer ben je gelukkig?
De vraag is wanneer je gelukkig bent. Wanneer ervaar je dat gevoel? Wanneer is het er meer en wanneer is het er minder? Dat zijn wel belangrijke vragen om eens op te reflecteren. Wat heb je nodig om je gelukkig te voelen? Voor sommige is dat een lange wandeling met de hond, voor de ander is dat een middag met de (klein)kinderen en weer een ander wordt pas echt gelukkig als hij een mooi schilderij aan het maken is of samen met haar partner in de bergen loopt. Het is zo divers als dat er mensen zijn. Ieder ervaart geluk op zijn of haar eigen manier. Maar als het je niet meer lukt om geluk te ervaren, ben je dan psychisch wel gezond? Die vraag blijft staan.. Wat vind jij?

Wil je ook eens sparren over geluk of gevoelens van zingeving? Neem dan gerust met mij contact op want het is wel de moeite waard om daar eens dieper naar te kijken. Wie weet wat je er nog over ontdekt.

0
0
0
s2sdefault