Een cliënt van mij was vreselijk bang om te falen. Eigenlijk had ze nog nooit gefaald en alles met de spreekwoordelijke 'twee vingers in de neus' kunnen doen. Ze had nog nergens moeite voor hoeven moeten doen tot dan toe en ze haalde toch wel een 8. Het werd problematisch toen het niet meer zo vanzelfsprekend was dat ze een 8 kon halen. Toen ze merkte dat ze er hard voor moest werken en dat het niet meer genoeg was om alleen de les bij te wonen en je aantekeningen over te lezen.

Angst bij examens en proefwerken

Faalangst ontwikkelde zich en het naar school gaan werd beladen. Vooral met proefwerkweken was het moeilijk en had ze buikpijn, hoofdpijn en voelde zich heel belabberd. Ze meldde zich meermaals ziek. Eerst dacht ze nog dat ze gewoon ziek was maar het werd steeds duidelijker dat haar lichamelijke symptomen veroorzaakt werden door stress. Vooral bij vakken die ze wat lastiger vond zoals wiskunde of natuurkunde speelde dit heel erg op. Het huilen stond haar nader dan het lachen en eten lukte in die weken ook niet meer. Ze viel veel af in proefwerkweken.

Toen de conclusie faalangst viel, riep dat nog meer angst op. In plaats van geprezen te worden om haar brilliante verstand en mooie prestaties, moest ze nu onder ogen komen dat ze kon falen. Dat ze kon mislukken zoals ze dat zelf zag. Ze kon maar niet begrijpen waarom ze nu zo faalde... en zag al helemaal niet in, dat deze mindset van denken in falen en mislukken nu precies het probleem was. Als je denkt dat je telkens faalt omdat je iets niet haalt of kan, dan zak je steeds verder weg in het drassige moeras van angst en paniekgevoelens.

Toen dat eenmaal duidelijk werd en we gewerkt hadden aan stressreductie, loste de faalangst als vanzelf op. Ze mocht nu 'falen' en 'falen' werd niet meer gezien als falen maar als groeien en ontwikkelen. Een andere mindset, inzicht en oefeningen hielpen haar enorm om verder te kunnen. Inmiddels is ze succesvol... zelfs als ze 'faalt'.

0
0
0
s2sdefault