Wat zullen je kinderen later nog van je herinneren, denk je? Die X box die je ze gaf? Of dat leuke uitje naar de Efteling? Denk eens bij jezelf na, wat kan jij je nog herinneren als je terug denkt aan je jeugd?

Wat geef je ze nou echt mee?


We zijn vaak geneigd om onze kinderen veel te geven. Ze mogen niets tekort komen. Nieuwe schoenen, een mooie jas, een dagje naar het zwembad of de leukste spelcomputer. Het is mooi als we zoveel over hebben voor ons kind, echter wat herinneren ze zich daar nog later van? Wat is nou echt van belang? De spelcomputer die je ze gaf of de tijd en aandacht die je voor ze had als ze jou nodig hadden of iets leuks met je wilde doen? 

Emoties onthoud je
Kinderen herinneren vooral zich hoe ze zich voelde bij je. Als ik cliënten spreek dan kunnen ze soms nog maar moeilijk beschrijven hoe het thuis er aan toe ging en wat ze hebben gekregen tenzij ze met iets heel erg blij waren. We herinneren ons enkel datgene wat gekoppeld zit aan een emotie. Emoties en gevoelens zijn blijvend. Al het andere verdwijnt al snel naar de achtergrond van ons geheugen. Is de gebeurtenis of situatie niet geladen met een emotie, riep het niet een bepaald gevoel op, dan weten we het vaak niet meer. 

Te weinig tijd en teveel te doen
Helaas hebben we vaak weinig tijd tegenwoordig. Er wordt veel gehaast in gezinnen en dat begint al met de "ochtendspits" thuis. Snel, snel je boterham opeten, in de auto of op de fiets naar school terwijl de smartphone met grote regelmaat wordt gecheckt op berichtjes die eigenlijk totaal niet belangrijk zijn. De echte aandacht, tijd of energie die je geeft als ouder, is vaak gehaast of van korte duur. Urenlang met je kind bezig zijn of spelen is er vaak niet meer bij. We leven in een tijd en maatschappij waar alles steeds sneller, beter, efficiënter moet gaan. De werkdruk ligt hoog en steeds vaker zie ik gestreste ouders in de praktijk. Ze kunnen het niet meer aan, zijn de balans in zichzelf en met hun partner of gezin kwijt. Het is teveel geworden terwijl ze het lange tijd hebben kunnen volhouden. 

Prestatiemaatschappij; het kan altijd beter
Deze ontwikkeling is niet echt hoopgevend voor de toekomst. In onze huidige prestatiemaatschappij waar de druk hoog ligt, worden kinderen steeds vaker de dupe. Materieel gezien ontbreekt hen vaak niet zoveel maar als het gaat om emotionele verzorging dan is er nog wel "winst" te halen, als we het dan toch over sneller, beter en efficiëntie moeten hebben. Wat voor gevoel geef jij je kind? Kan het bij jou terecht als het verdriet heeft of angstig is? Ben je een veilige haven of ben je een steeds weer uitvarend schip wat eigenlijk geen tijd heeft en die een strakke dienstregeling heeft? 

Wanneer geef jij je kind het beste gevoel? Waar zitten jouw kwaliteiten als ouder? Benut je ze ook? En hoeveel prioriteit geef je er aan? Wat nou als je kind dadelijk groot is, wat wil je dan dat het over jou zegt? Hoe het zich bij jou gevoeld heeft? Komt overeen met hoe je er nu voor ze bent?

0
0
0
s2sdefault